Mijn ervaring met 3 jaar borstvoeding geven

Ruim drie jaar geleden begonnen mijn zoontje en ik aan het grote borstvoedingsavontuur die sinds afgelopen augustus geëindigd is. Mijn zoontje (3) heeft ruim 3 jaar ervan mogen genieten. Ik had werkelijk nooit gedacht dat ik een ‘langvoedster‘ zou worden, zoals moeders genoemd worden die langer dan 2 jaar voeden.

Moeilijk en vermoeiend

Mijn dochter had ik ook de borst gegeven, maar eigenlijk heb ik dat vooral als heel vermoeiend en moeilijk ervaren. De adviezen die ik toen in de kraamweek kreeg, toen mijn dochter te klein was om goed te drinken, waren desastreus voor mijn melkproductie. Ik had er bijna de brui aan gegeven nadat mijn huisarts vertelde dat melkpoeder eigenlijk net zo goed is als borstvoeding. Maar iets in mij weerhield mij ervan om ermee te stoppen. Ik ontdekte dat er zoiets bestond als een lactatiedeskundige toen ze al een paar maanden oud was. Ik schakelde haar in en zij hielp me mijn dochter weer aan de borst te krijgen. Hoewel ze in totaal 16 maanden moedermelk heeft gehad, was ik altijd genoodzaakt bij te voeden met melkpoeder omdat mijn productie nooit meer optimaal was geworden. Met dit in mijn achterhoofd wist ik tijdens mijn tweede zwangerschap al, dat ik het bij mijn zoontje anders zou gaan aanpakken en meer op mijn gevoel zou gaan vertrouwen.

De borstvoeding dreigde bij mijn zoontje te mislukken

Na de geboorte van mijn zoontje, dreigde de borstvoeding in eerste instantie de soep in te lopen doordat mijn zoontje niet goed aanhapte. Met veel pijn en bloed tot gevolg. Gelukkig wist ik deze keer wel gelijk een lactatiedeskundige te vinden die in de kraamweek langs kwam. Na haar adviezen kwam het helemaal goed en sindsdien ging het als een trein. Borstvoeding geven ervoer ik deze keer als prettig, makkelijk en ontspannend. Dit was een hele andere ervaring. Ik had in mijn hoofd geen tijdslimiet, zolang hij en ik ervan genoten, gingen we door. Dat het drie jaar zou worden, had ik echter niet verwacht!

Vertrouwen op mijn gevoel

Ik heb altijd het idee gehad dat mijn zoontje genoeg binnen kreeg. 3 maanden na de bevalling werd ik echter ziek door een virus en had dagenlang hele hoge koorts. Tijdens het ziek zijn liep de borstvoeding terug waardoor mijn zoontje genoodzaakt was vaker te drinken, ook in de nacht. In die weken remde zijn groei daardoor een beetje af. Maar omdat mijn zoontje meer om voeding was gaan vragen, was het, toen ik weer beter werd, weer in no time op pijl. Op het consultatiebureau raakten ze echter in paniek. Hij was iets minder hard gegroeid en het feit dat hij vaker kwam voor voeding, concludeerden ze dat hij echt bij gevoed moest worden. Ik zou volgens de verpleegkundige te weinig melk hebben. Maar mijn zoontje zat flink in de spekkies, was zeer tevreden en vrolijk… als hij echt continu honger zou hebben, zou ik dat toch wel merken? Voor mijn gevoel was extra melk bijgeven en al beginnen met groente en fruit papjes, nog geen optie. Ik liet diezelfde lactatiedeskundige weer langs komen en zij concludeerde dat ik helemaal geen tekort aan melk had. Door het vele aanleggen was de melkproductie juist enorm toegenomen waardoor hij minder goed bij het vettere achtermelk kwam, en daardoor minder lang verzadigd bleef, met als gevolg dat hij wat vaker om voedingen kwam. Met de adviezen van de lactatiedeskundige kwam ook dit weer goed en daarna hebben we eigenlijk geen problemen meer gehad.

Mijn man vroeg: ‘Hoe lang wil je nog doorgaan?’

Mijn zoontje bereikte inmiddels zijn eerste verjaardag, en dronk nog ontzettend vaak. Ik vond het prima, in mijn ogen was hij nog zo klein. Toen werd hij 2, en begon mijn man me te vragen: “Hoe lang wil je nog door gaan?“. Ik antwoordde dat ik het niet wist. Hij genoot nog zo van onze momentjes samen, en ik eigenlijk ook en we waren er niet klaar voor om dat al op te moeten geven. Mijn omgeving reageerde bijna altijd wel positief op het feit dat hij na zijn tweede nog borstvoeding kreeg. Mijn man leerde mijn zoontje voor de grap het woord ‘tiet‘ en tja, vanaf toen riep hij elke keer: “Ik wil tiet drinken“. We kregen dat er niet meer uit. 🙂 Gelukkig sprak hij nog redelijk onduidelijk en verstonden vooral wij hem, dus heb ik geen rare gezichten gekregen als mijn zoontje midden in de drukke winkel, in de kassarij, luid op om ‘tiet’ ging vragen. 😉

Ik merkte aan mijn lichaam dat het genoeg was

Toen werd hij 3. Inmiddels waren de drinksessies erg kort geworden en ik merkte dat de behoefte waarom hij wou drinken veranderde in een gewoonte. Op zich vond ik dat niet erg, maar ik merkte aan mijn lichaam dat het genoeg was. Ik kampte met tekorten van vitaminen en mineralen door een chronische darminfectie (SIBO) en eigenlijk had ik gewoon al die voedingstoffen zelf nodig. Mijn zoontje at en dronk genoeg, hij kwam niks te kort. Ik begon toen langzamerhand af te bouwen tot alleen de ochtend na het wakker worden en ’s avonds voor het slapen gaan. Overdag wou ik niet meer geven, soms tot grote boosheid van mijn zoontje. 😉 De ochtend- en avondvoeding lieten we erin, maar langzamerhand kreeg hij ’s ochtends andere dingen aan zijn hoofd dan melk drinken bij mama. Bijvoorbeeld spelen en ravotten met zijn grote zus. De avondvoeding is er nog tot op het laatst erin gebleven, totdat dit langzamerhand steeds minder werd en op een dag helemaal afgelopen was.

bv-fotos-3-jaar-borstvoeding

Reactie 0 Reacties

AlphaOmega Captcha Classica  –  Enter Security Code
     
 

Jouw gegevens