Het zit niet tussen mijn oren

Jarenlang wist ik wel dat er wat mis was, maar hoe of wat… ik kon er niet goed mijn vinger op leggen. Ik was constant vermoeid en de laatste jaren overleef ik het vaak niet zonder middagslaapjes. Ook spelen mijn darm problemen van tijd tot tijd op en heb ik eigenlijk bijna altijd wel ‘last’. Ik kreeg daar ooit de diagnose ‘spastische darm’ voor mee nadat de internist verder niks kon vinden.

‘Ach moe zijn hoort bij het moeder zijn’

In 2007 begon mijn vermoeidheid enorm toe te nemen. Mijn vrije dagen bracht ik soms in bed door, slapend. In die periode had ik behoorlijk wat voor mijn kiezen gehad op persoonlijk vlak en ik dacht dat mijn vermoeidheid vooral daaraan gelinkt was. Na de geboorte van mijn dochter ging ik, net als alle nieuwe ouders, door een periode heen van slapeloze nachten. Het was slopend. Mijn man was ook moe, maar kon verder gewoon nog functioneren. Ik… ik stortte in. Nadat mijn dochter ging doorslapen en we weer aan onze nachtrust toekwamen, krabbelde ik maar niet op. Ik bleef enorm vermoeid. Wanneer mijn dochter haar middag dutje ging doen, sliep ik met haar mee. Ik ging naar de huisarts: meerdere keren. Ik kreeg een keer te horen dat ik een burn out had, en ik moest naar de psychologe. Toen ik weer een keer terug ging kreeg ik te horen dat vermoeidheid gewoon bij het moeder zijn hoort. De laatste keer dat ik in verband met mijn vermoeidheidsklachten terug naar de HA ging werd er een bloedonderzoek gedaan. Daar kwam uit dat mijn ijzerwaardes aan de lage kant waren (maar nog binnen de grenzen) en dat ik ooit in aanraking was geweest met het pfeiffer virus. Waarschijnlijk had ik nog last van de nasleep ervan. De HA wist het eigenlijk ook niet… en zo stond ik weer met lege handen buiten. Ik accepteerde dat de vermoeidheid bij me hoorde. Ik dacht dat ik een zwak persoon was dat blijkbaar erg weinig kon hebben. Mijn darmen speelden ook regelmatig op, maar ik had eenmaal op mijn 23e te horen gekregen dat ik een spastische darm had, dus ook die klachten, hoorden erbij. Daarnaast had ik (en heb ik nog steeds) last van tig andere klachten die enorm vaag te noemen zijn: als vervelende pijntjes overal, lage weerstand, pijnlijke ontstekingen op mijn huid, PMS, syndroom van Raynaud (dode witte vingers)… noem maar op.

Toen ging ik gezond eten

Eenmaal zwanger van de tweede besloten we anders te gaan eten: zonder e-nummers. Later volgde suikervrij en weer een tijd later zuivelvrij. Ik merkte dat ik weer wat meer energie kreeg en ik viel vele kilo’s ongemerkt af na mijn zwangerschap. Maar… deze opleving duurde welgeteld maar een paar maanden. Ik ging verder zoeken en ik had zo’n gevoel dat de oplossing in het eten te vinden was. Ik kreeg meer en meer het gevoel dat die klachten en vermoeidheid een uiting waren van iets wat zich binnenin afspeelt, iets wat niet goed is. Ik besloot tarwe te vervangen door spelt, en weer een tijd later probeerde ik gluten zo veel mogelijk te vermijden. Ook probeerde ik een week of twee het anti – candida dieet waar ik erg ongelukkig van werd en zelfs nachtschade liet ik staan. Niks hielp. Toen kwamen we er achter dat ik en mijn dochter hoog – sensitief zijn, en dat was dan maar mijn verklaring voor het vele moe zijn.

De vermoeidheid is echter behoorlijk hinderlijk in het dagelijkse leven. Rond een uur of 15:00 ’s middags begin ik mijn man te mailen of te whatsappen dat ik er doorheen zit, en ik heb hem vaak genoeg gesmeekt of hij eerder naar huis kon komen. Dat kan natuurlijk lang niet altijd. Op sommige dagen zoek ik een filmpje op via Netflix, doe mijn zoontje in de box en mijn dochter voor het scherm, en ga ik slapen…

Bij de natuurarts

Mijn laatste poging om te ontdekken wat er nu speelt, en waarom ik, als jonge vrouw, het dagelijkse leven niet aan kan, hoopte ik te doen via een natuurarts. Wel zo eentje die ook gewoon ‘reguliere geneeskunde’ heeft gestudeerd, ook allerlei onderzoeken laat uitvoeren bij een laboratorium en niet te veel bezig is met te vage dingen. Hij hoorde mijn verhaal een uur lang aan. Zijn conclusie: “Je moet niet accepteren dat die vermoeidheid normaal is”. Hij besloot onderzoeken te laten doen en daarna zou ik terug komen en zouden we verder kijken. Mijn ontlasting werd opgestuurd naar het MGlab en woensdag kreeg ik daar de uitslag van. Een uitslag die mij versteld deed staan, iets wat ik totaal niet verwacht had. Tenminste… niet in die mate.

Een gluten-intolerantie

info@pmc-rotterdam2

Zoals te zien is, zijn de waardes van de IgA Antigliadine, IgA Anti-t-Transglutaminase en Calprotectine afwijkend. Als zowel de Antigliadine en Anti-t-Transglutaminase waardes boven de 100 zijn (bij mij 190 en 152) dan zou men uit kunnen gaan van een gluten-intolerantie en er bestaat een kans dat het coeliakie zou kunnen zijn (Meer info hoe deze waardes af te lezen en te interpreteren: Hoe werkt een darmflora onderzoek). Antigliadine is een antilichaam tegen gluten. Glutenschade aan het darmslijmvlies maakt spiereiwitten vrij die antilichamenaanmaak veroorzaken. Transglutaminase is zo’n eiwit. Het antilichaam tegen dit eiwit kan gemeten worden en gebruikt worden om de aanhoudende auto-immuunreactie te peilen. Vergeleken met een darmbiopsie identificeert het transglutaminase-antilichaam ongeveer 86 tot 89% procent van de ziekte coeliakie (bron: Broodbuik), tenminste, als we spreken van een bloedonderzoek. Dit was een ontlastingsonderzoek dus ik weet niet wat de percentages hierbij zijn, maar wel heeft het lab me verteld dat een ontlastingsonderzoek gevoeliger is dan een bloedonderzoek en in de reguliere circuit wordt deze methode nauwelijks gebruikt. Daarbij is een biopt van het dunne darm officieel de manier om coeliakie te kunnen vaststellen.

De calprotectine waarde is sterk verhoogd (bron: Catharina Ziekenhuis) dit betekent dat er een ontstekingsactiviteit is ergens in mijn darmen. Abnormale waardes Calprotectine wordt voornamelijk aangetroffen bij coeliakie patiënten, patiënten met de ziekte van Crohn en colitis ulcerosa en juist NIET bij mensen die slechts een spastische darm hebben (de diagnose die ik had gekregen toentertijd) (bron: Wikipedia, Erasmus MC) Verder schijn ik de vetten en plantvezels niet goed te kunnen verteren. Wat dat betekent weet ik nog niet zo goed. Met de uitslag moet ik a.s. donderdag terug en dan krijg ik verdere toelichting en wat de verdere stappen zullen zijn… Het zit hoe dan ook niet tussen mijn oren!!

Een uitslag die ik niet verwacht had

Eerlijk gezegd schrok ik van de uitslag. Ik had min of meer een Candida infectie verwacht of iets in die trant. Het verklaart echter wel waarom ik met mijn zogenaamde glutenvrije dieet niet opknapte. Ik hield namelijk geen rekening met kruisbesmettingen en deed zo nu en dan nog wel eens een uitzondering. Als er echt sprake is van een gluten-intolerantie of wellicht coeliakie, dan zijn uitzonderingen niet toegestaan en met coeliakie moet je zelfs oppassen voor een broodkruimel.

En nu?

Deze nieuwe bevindingen beteken voor mijn blog dat ik vanaf nu alleen nog maar recepten ga posten die helemaal glutenvrij zijn. 😉 Addieu spelt, goodbye gluten! 🙂 Uiteraard komt er op bovenstaande verhaal nog een ‘wordt vervolgd…

 

Reactie 7 Reacties

AlphaOmega Captcha Classica  –  Enter Security Code
     
 

Jouw gegevens

  1. Heel veel sterkte. Dat gaat je niet in de koude kleren zitten.

  2. Mag ik vragen bij welke natuurarts je geweest bent? Ik zoek namelijk een goede!

  3. Ik herken jouw verhaal helenaaaaaal! Jammer dat t zo lang heeft geduurd! Sterkte en super leuke site! 🙂

    • Hoi Claudia, dankjewel! 🙂 🙂