No impact man

Op de avond van 1e paasdag voelde mijn man zich plotseling na het avondeten onwel. Misselijk en al dook hij gelijk het bed in. Nadat ik de twee kinderen goed en wel op bed had gelegd had ik ineens de rest van de avond voor mezelf. In eerste instantie voelde ik me een beetje onrustig. Ik wist ineens even niet wat te doen en vond het maar ongezellig. Nadat ik de vaat netjes naar de keuken had gebracht en de keuken een beetje had geordend bedacht ik me dat ik nog heel wat te kijken of te lezen heb. Zo heb ik een paar Italiaanse films die ik nog wil kijken die manlief niet mee kan kijken omdat hij geen Italiaans begrijpt, een paar documentaires en boeken lezen over gezond eten, natuurlijk ouderschap of zelfs de Bijbel. 😉

De ‘No-impact’ man!

Toen ik eenmaal op de bank onder de deken lag bekeek ik de mogelijkheden voor mijn tijdverdrijf, en ik zag dat ik de documentaire ‘No impact Man‘ nog niet had gezien. Ik had al over hem gelezen in het boek ‘Groen doen‘ van Marie-Claire van den Berg. No impact man is een New Yorker die een jaar lang met zijn vrouw en kind zo duurzaam mogelijk gaat leven. Een jaar lang geen tv, geen toiletpapier, geen liften gebruiken, alleen lokaal geproduceerd voedsel eten, alleen fietsen of lopen, geen afval produceren en ga zo maar door. Al lezend vond ik het maar heftig allemaal, maar ik was het met Marie-Claire eens dat hoewel wij wellicht nooit zo extreem groen zouden kunnen leven, we zeker geïnspireerd kunnen worden door zulke voorbeelden.

Hippies met lang haar?

Mijn interesse in de no impact man was dus gewekt en ik wou er wel meer van weten. Eindelijk had ik dus de tijd om de documentaire te gaan bekijken. Na 5 minuten was ik al aangenaam verrast. De No impact man en zijn vrouw zijn gewoon normale mensen. In mijn hoofd had ik toch een soort van stereotype beeld gevormd van hippies met half lang haar die rond lopen met geiten wollen sokken en rare kleding. Maar niks van dat. Zijn vrouw Michelle, is een typisch New – Yorkse die van shoppen houdt, nog nooit iets zelf gekookt heeft,  en alleen maar ‘take-out’ voedsel gewend is, een affaire heeft met de televisie en als koffie verslaafde gaf ze rustig 25 dollar per dag uit aan Starbucks koffie! Toch gaat ze erin mee en geeft het allemaal op. Ik vond dit echt heel moedig en nobel van haar! De No impact man zelf, Colin, is ook schijnbaar maar een alledaagse man: vader, echtgenoot, jan modaal, het vriendelijke type. Als je het stel op straat zou tegen komen dan zou je dit niet achter ze gezocht hebben.

Geen koffie? Maar ik heb een koffieverslaving!

In de documentaire wordt het gezin een jaar lang gevolgd in hun poging om ‘no impact’ te leven en de ontdekkingen die ze op dit gebied doen. De veranderingen gaan geleidelijk. Één van de eerste besluiten zijn om een jaar lang niet te consumeren, de televisie de deur uit te doen, alles lopend en fietsend te doen en alleen lokaal geproduceerd voedsel te gaan eten. Koffie is geen lokaal product, en de No-impact dame heeft dan eigenlijk ook veel moeite om van haar koffie verslaving af te komen. Maar het lukt uiteindelijk wel. 🙂 Zelfs producten als olijfolie worden niet meer gekocht en ze eten alleen nog maar seizoensproducten van de boerenmarkt.

Wormen in de woning en toiletpapier in de ban!

Na 5 maanden zijn Michelle en Colin behoorlijk afgevallen. Michelle had pre – diabetes door hun ongezonde eet gewoontes van voor de ‘no impact periode’. Maar daar was ze helemaal van genezen. Hun zoektocht gaat verder: ze maken inmiddels zelf compost met wormen en al, maken zelf schoonmaakmiddelen, hebben ze zelfs toiletpapier in de ban gedaan, de koelkast gaat de deur uit en ze hebben hun afval wezenlijk weten terug te brengen naar bijna nul. Na 6 maanden zeggen ze ook gedag tegen elektriciteit en gaan ’s avonds gezellig de (bijenwas) kaarsjes aan. Ze lijken zich niet te vervelen en ondernemen veel leuke dingen: ’s avonds spelen ze vaak spelletjes en ze gaan fietsend door heel New York. Ze staan er van versteld van hoe leuk het leven eigenlijk kan zijn op de No impact wijze en hoe hun manier van denken zo veranderd is. Vooral Michelle is daar zelf enorm verbaasd over. Voorheen vloekte ze op die ijverige mensen die fietsend door New York gingen en het autoverkeer hinderden en nu is ze er zelf zo één. Een jaar later gaat het licht weer aan, wordt de koelkast weer in huis gehaald en is het experiment afgelopen. Maar een aantal dingen houden ze er zeker in: hun bezoekjes aan de boerenmarkt, ze blijven fietsen en zo leven dat ze geen afval produceren.

Geen televisie meer?!?!

Na het zien van de documentaire was ik enthousiast. Ik vertelde het mijn man en hij riep voor de gein dat wij ook weleens een periode ‘no impact’ zouden kunnen proberen. Hij wilt in ieder geval ook de documentaire zien nu. 🙂 Ik bedenk me dat wij het nu eigenlijk wel redelijk goed doen, maar het kan beter. Wij produceren zeker minder afval nu we onbewerkt eten en minder wegwerp producten zijn gaan gebruiken, maar het kan beter. We zouden zeker ook minder de lift kunnen gebruiken en meer fietsend of lopend kunnen doen. Wij eten al redelijk lokaal: als ik de keuze heb tussen appels uit Nederland of appels uit Argentinië dan kies ik voor de Nederlandse. Maar producten als olijfolie, cacao, koffiebonen, avocado’s en bananen consumeren wij volop. Ik zal ze niet in de ban willen doen, maar wellicht leuk om het een weekje of maandje zonder te proberen. 🙂 Een week zonder televisie zou ook een enorme uitdaging zijn, maar wel eentje die ik wil aangaan. 🙂 Sterker nog… Manlief heeft per direct besloten dat we de hele maand april geen televisie mogen kijken en haalt as we speak de televisie weg!!! Wordt vervolgd dus . . . 

Er is naast de documentaire ook een boek verschenen. Verder is de blog van de No impact man ook leuk om eens te bezoeken. 🙂

Wist je dat er in Nederland no impact weken georganiseerd worden?

94

Tags: , , , , , , , ,

Reactie 0 Reacties

AlphaOmega Captcha Classica  –  Enter Security Code
     
 

Jouw gegevens